: CANDY FROST :

ก่อนอื่น ขอแปะเพลงเปิดก่อนค่ะ

---Hakanaku mo Towa no Kanashi---
เพลงเปิดเพลงแรกของ Gundam00 S2 ค่ะ

ขอบอกก่อนว่าเราค่อนข้างหูถั่วค่ะ ถ้าเกิดแปลผิดพลาดหรือตกตรงไหน รบกวนช่วยแก้ไขหรือเพิ่มเติมได้นะคะ
.
.
.
.
.
.
ซะเมื่อไหร่เล่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!(ล้มโต๊ะ)

เราไม่ได้เป็นคนแปลเองค่ะ อันนี้พี่โมะช่วยแปลให้ค่ะ แต่ให้เรามาแปะลงบล็อกเอง(เพราะทางนั้นเมนเค้าไม่ได้เป็น00ค่ะ)
แล้วเราไม่ใช่พวกชอบแอบอ้าง แอบขโมยผลงานของคนอื่นมาแปลแล้วบอกว่าตัวเองฟังเองแปลเองนี่นา(หัวเราะครึๆๆๆๆ) แต่ว่าถ้าใครเก่งภาษาญี่ปุ่นแล้วอยากจะช่วยเกลาก็ได้นะคะ เพราะอันนี้เราเกลาคำศัพท์นิดหน่อยน่ะค่ะ แต่ไม่กล้าเปลี่ยนมาก เพราะไม่ชัวร์ศัพท์บางคำ(ไม่เก่งญี่ปุ่นหรอกค่ะ) กลัวว่าถ้าเปลี่ยนมากเดี๋ยวความหมายมันจะเปลี่ยนน่ะค่ะ

ส่วนเนื่อเพลงญี่ปุ่นกับโรมันจิ ถ้าอยากได้บอกหลังไมค์นะคะ เดี๋ยวพิมพ์ให้อีกทีละกันค่ะ^^"(ขี้เกียจพิมพ์เองน่ะค่ะ)


---ความเศร้าที่แม้จะว่างเปล่า แต่ก็คงอยู่ชั่วนิรันดร์---

ก่อนที่ความรัก จะทำให้ความรักนั้น "หนักหน่วงจนเกินไป" จนเราปฏิเสธที่จะเข้าใจมัน
และแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังไป...

ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? ไม่ว่าเมื่อไหร่เรื่องที่น่าอับอายทั้งหลายก็จะถูกเก็บซ่อนไว้ นั่นแหล่ะคือความเป็นจริงของสิ่งที่เสแสร้ง

ในยุคสมัยที่บิดเบี้ยวบีบคั้นนี้ แม้กระทั่งเราสองที่ให้สัญญาแก่กัน ก็ยังก้าวข้ามกันและกันไปโดยไม่ทันรู้สึกตัว

ทั้งการทำลาย และเข้าใจซึ่งกันและกัน
ต่างก็ถูกปล่อยทิ้งขว้าง
นี่คือผลลัพธืจากการสูญเสียงั้นหรือ?
อย่ายอมรับสิ ในเวลาที่หันเข้าเผชิญหน้า
ก็อย่าได้หนีจากภาพเมื่อยามที่ตนสิ้นสูญตกต่ำ

อา ไม่ว่าจะกี่ครั้ง ฉันก็จะค้นหาให้เจอ
ทั้งแววตา และความอบอุ่นของมือของเธอ

ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? ไม่ว่าเมื่อไหร่เรื่องน่าอับอายทั้งหลายก็จะถูกเก็บซ่อนไว้ นั่นแหล่ะคือความเป็นจริงของสิ่งที่เสแสร้ง

ในยุคสมัยที่บิดเบี้ยวบีบคั้นนี้ แม้กระทั่งเราสองที่ให้สัญญาแก่กัน ก็ยังก้าวข้ามกันและกันไปโดยไม่ทันรู้สึกตัว

เมืองที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป แม้ผมจะไม่อยู่
คงไม่ร้องหาความช่วยเหลือจากผมหรอก
ไม่ว่าใคร ต่างก็เสแร้สงพยายามทำตัวเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์
อยู่ในผลึกแก้วที่พร้อมจะพังทลายได้ทุกเมื่อ

อา เพราะไม่ว่ากี่ครั้ง เราก็จะโกหกกันเรื่อยไป

ไม่ว่าเมื่อไหร่ ความรักก็มีแต่จะทำให้ฉันเจ็บปวด...เธอพึมพำเช่นนั้น
แล้วก็คงจะร้องไห้ เพราะว่าหวาดกลัวที่จะเชื่อมั่นสินะ
จงรู้จักความอ่อนแอ แล้วแข็งแกร่งขึ้นสิ อย่ากลัวและเชื่อมั่น
แล้วเธอคงจะได้รู้จักความรักที่แท้จริงได้ ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นความเกลียดชังละกระมัง

สิ่งที่ผมปราถนา
ไม่ใช่โลกไร้หัวใจที่ถูกสร้างขึ้นแบบนี้หรอกนะ
ผมทนดูไม่ได้ คืนวันที่ไร้ซึ่งเหตุผลแม้เศษเสี้ยว
ที่ฉายสะท้อนอยู่ในแววตาอันเหนื่อยล้า และแฝงด้วยความหยาบช้า

คำโกหกที่ปลอบโยนหัวใจก็มีอยู่เหมือนกันหรอก
แต่ว่าสิ่งที่ช่วงชิงหัวใจไป ก็คือคำโกหกไม่ใช่หรอกหรือ

แม้จะพยายามเอื้อมไปหาความรัก ก็มีแต่จะถูกผูกติดอยู่กับมัน...ผมพึมพำเช่นนั้น
แล้วก็มีชีวิตอยู่มาโดยเลิกที่จะเชื่อถือสิ่งใด
แต่แม้จะถูกความสิ้นหวังครอบคลุม ก็จงยึดมั่นเอาไว้เถอะ
ด้วยความคิดคำนึงที่แข็งแกร่งจนน่าระอา...ชีวิตที่ว่างเปล่า

สิ่งที่ผมปราถนา
ไม่ใช่โลกไร้หัวใจที่ถูกสร้างขึ้นแบบนี้หรอกนะ

ความรักที่สูญหายไปที่เมืองแห่งนี้

หากลองค้นหาความหมายของมันดู
อะไรอาจจะดีขึ้นบ้างแม้เพียงเล็กน้อย และผมก็คงจะก้าวต่อไปข้างหน้าได้กระมัง

*****************************************
โดยส่วนตัว คิดว่าเป็นเพลงของเซ็ตซังแล้วก็มารีน่าค่ะ แล้วคนอื่นคิดว่าไงบ้าง
เหมือนเป็นเพลงของเซ็ตซัง ที่ร้องให้มารีน่าฟังน่ะ^^

แล้วก็เข้าเรื่องตอนที่21ค่ะ
อืม........ไม่รู้จะสครีมยังไงดี...ฮะๆๆๆ บอกไม่ค่อยถูกเลยแฮะ เพราะว่าพอดูถึงตอนจบแล้ว ก็ลืมทุกอย่างไปจนหมดเลยล่ะค่ะ เนื้อเรื่องหลักกระเจิงเลยพอได้เจอเซอร์วิสขนาดนั้นเข้าไป*///*
จะเขียนเท่าที่จำได้ละกันนะคะ ไม่ได้ตั้งใจดูเท่าไหร่ด้วยตอนนี้= ="

-เซ็ตซังกับซาจิเริ่มเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแล้ว(น่ารักนัก)
-ซาจิเริ่มที่จะรับฟังเหตุผลในการกระทำแต่ละอย่างของเซ็ตซังแล้วนะ ไม่เอะอะโวยแบบเมื่อก่อนแล้ว
-ว่าแต่ตกลงหนูกลายเป็นนิวไทป์แล้วเหรอคะ(=w=; โดนริบบิ้นแฮกเข้ามาซะแล้วเหรอ เซ็ตซัง
-ซาจิคงจะตกใจจนคิดว่าตัวเองมองผิดไปละมั้ง เพราะซาจิเองก็ไม่เคยเจอพวกที่ตากลายเป็นแบบนี้ได้นี่นา...
-ขอข้ามไปเฉพาะตอนหลักที่อิชั้นโฮกฮาก(เลวนัก555)
-ไลรุนนนนนนนนนTTwTTb
-เซ็ตซังไม่ยอมเรียกล็อคออนแล้ว เรียกแต่ไลล์ ดีรันดี้ บ้างล่ะ ไลล์ บ้างล่ะ เวลาออกเสียงภาษาญี่ปุ่นเป็นไลรุแล้วอยากจะเติมอึ้นให้เป็นไลรุนจริงจริ๊งงงง*///*
-ทำไมกันน้า ทั้งๆที่ตอนพี่ชาย ก็ยังเรียกล็อคออน ไม่เรียกนีลเลยนี่นา ขนาดตอนอยู่กันสองคนก็ไม่เรียกนีลแท้ๆ หรือนี่จะเป็นพัฒนาการกันนะ???(ดีค่ะ แล้วช่วยออกโดคู่เซ็ตล็อคออกมาเยอะๆนะคะ หายากหลายTTwTTb)
-ไลรุนที่หันปืนไปทางเซ็ตซัง เหมือนจะตัดใจไม่ได้ ยังไม่หายโกรธ แต่ว่าสุดท้ายก็ไม่ได้ยิงออกไป
-เซ็ตซังที่ดูจะรู้สึกตัวแต่ก็ไม่หันกลับไป คงจะรู้สึกผิดแหล่ะที่ต้องฆ่าคนรักของเพื่อน ถ้ายิงมาจริงๆก็คงจะยอมรับกระสุนนั้นละมั้ง เพราะเป็นคนแบบนั้นนี่นา...
-ตอนที่ลดปืนแล้วพูดถึงเหตุผลที่จะต่อสู้ ไม่กล้าพิมพ์ กลัวแปลผิดแล้วหน้าแตกค่า(กร้าก) แต่ถ้าอย่างที่เข้าใจละก็ ตอนแรกนึกว่าจะพูดชื่ออานิวซะอีก แต่ที่ไหนได้ "พี่ครับ..."
-แม่ยกบ้านนี้เต้นระบำแล้วค่า~~~~~~~~~~~~~~~กรี้ดดดดด
-ไลล์*นีลนะคะ ไลล์นีลค่ะ555
-เจ๊หมวยกับหงหลงรอดมาได้
-แต่พี่ชายก็ช่วยน้องสาวจนตัวเองต้องตาย
-อีเนเน่าเอ้ยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!
-เจ๊หมวย ตอนแรกนึกว่าที่ไม่ไปกับเซ็ตซังเพราะจะกลับไปจัดการเนเน่า ที่ไหนได้ เธอหนีค่า กร้าก
-แต่หนีไม่พ้น อาเมน...
-ในที่สุดหลุยส์ก็แก้แค้นให้พ่อแม่ได้ แต่ว่าแล้วมันได้อะไรขึ้นมาเหรอ คนที่ตายไปแล้วก็ไม่ได้ฟื้นขึ้นมา หรือมาขอบคุณคุณนี่นา การแก้แค้นน่ะ ทำให้เกิดสงครามแบบนี้อยู่ไงล่ะ
-นิดนึง ตกใจมากตอนฮาโล่ม่วงอยู่ๆเสียงเป็นริบบิ้น จะแฮกเข้าทุกอย่างเลยใช่มั้ยคะพ่อคุณณณณณณณณ
-รีเจไม่ยอมแพ้ริบบิ้นแฮะ ท่าทางจะแค้นเรื่องที่โดนตบมาก(ล้อเล้นค่ะ...)
-ในที่สุดก็โผล่มาแล้วแฮม...
-แถมไม่ใส่หน้ากากด้วย เพราะเป็นโชวเน็งเหรอ เลยยอมให้เห็นหน้าน่ะ??? อะไรจะยึดติดขนาดนั้นนะ แต่ฟังแฮมพูดแล้วแอบรู้สึกว่ามันป่วยอยู่ว่ะ กร้าก
-ข้ามไปหลังเพลงปิดเลย
-คือ กะอยู่แล้วว่า มันต้องเซอร์วิสแบบนี้แหง แต่เห็นแล้วก็อดกรี้ดไม่ได้ อะไรจะขนาดนั้นนนนนน กร้ากกกกก*///*
-เซ็ตซังแมนมากๆเลยอ่ะค่า แบบว่าไม่ได้ฟังเลยคุยอะไรกัน อิชั้นมัวแต่โฮกแฮม555 แฮมตอนนี้อุเคะมากค่ะ ส่วนเซ็ตซังก็จะแมนไปไหนกันเนี่ย จะกดแฮมได้แล้วนะฉากนี้ แต่ถ้าเอาจริงแฮมคงไม่ยอมง่ายๆหรอกนิสัยแบบนั้นน่ะ...
-เก็บรายละเอียดแผลแฮมก่อนนะคะ อันนี้เห็นทั้งตัวเลยทีเดียวเชียว(ของเซ็ตซังเห็นหลายรอบและ กร้าก)
-แต่ยังไง ก็ไม่ค่อยชอบฉากแบบนี้อยู่ดี มันเขินนนนนนนนน(จริงๆกลัวแม่เดินมาเจอ เดี๋ยวนึกว่าดูการ์ตูนโป๊ค่า555)

อะไรกันเนี่ย ไม่มีสาระอะไรเลยแฮะ สครีมตอนนี้
คงเพระเมนหลักมันอยู่ตรงไลรุนกับเซอร์วิสท้ายตอนนี่ล่ะ...
อีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้ว ช่วยจบดีๆทีเถอะ...สาธุ...